دیگر نمیتوانم تو را با دل نگهدارم دیگر  ماندنی در کار نیست فقط فعل های رفتن را صرف میکنیم ماندنی که در آن اجبار بود , اینگونه ولی نشد رفتنی که در آن اجبار نیست چه خواهد شد دیگر باید دل را رها کرد کبوتر وار نباید اندیشید گاهی باید رفت چه با اجبار و چه خواستنی دیگر برای نوشتن دیر شده و باید خواندن ر

 

چه تلخ است

کسی نیست که بخواند و بداند

 

چه گذشته بر حالمان

 

وقتی چشم به نبودن ها دوخته ایم

 

تلخ میگذرد روزهایی که تو را در خیالاتم مینگرم

 

تلخ است خاطراته بی تو ساختن

تلخ است بی تو زیر باران بودن

 

هوایی شده ام

که در آن هوا دلم هوای پرواز میخواهد

ولی افسوس که بال هایم را جا گذاشته ام

و پای رفتنی در من نیست

که بتوان رفت

ما پرندگانی هستیم

که شوق پرواز در ما

روزی ما را خواهد کشت

پرندگانی که فقط آشیانه دارند